Niemand hoeft te rechtvaardigen dat ie wil blijven leven. Dat deel is niet interessant, en het is ook niet waar mensen echt naar vragen als ze vragen waarom iemand voor deze keuze zou gaan.
De vraag eronder is scherper. Waarom zou een redelijk persoon kiezen voor een optie die misschien niet werkt?
Dat verdient een echt antwoord in plaats van een folder. Het begint met eerlijk zijn over wat de keuze eigenlijk inhoudt.
De keuze is niet de ene die de meeste mensen voor zich zien
De meeste mensen horen dit als bewaren versus doorgaan met leven, en bewaren verliest dan flink. Die vergelijking is het hele probleem, want doorgaan met leven staat niet op het menu.
Tegen de tijd dat deze beslissing geldt, is de geneeskunde al gestopt. Het echte menu heeft drie opties: begraven, cremeren en bewaren.
Twee daarvan hebben een bekend resultaat. Begraven en cremeren vernietigen de structuur van de hersenen, en daarmeehet fysieke patroon dat iemands herinneringen en persoonlijkheid vasthoudt.
De derde heeft een onbekend resultaat.Er is nog nooit een cryopreserverd mens weer tot leven gebracht, en dat zeggen we gewoon rechtstreeks in plaats van het in een voetnoot te verstoppen.
Dus dit is geen zekere zaak tegenover een gok. Het zijn drie opties, twee al vastgesteld, een nog open.
Vergelijk bewaren met leven en het ziet er absurd uit. Vergelijk het metde twee dingen die er in werkelijkheid gebeuren in plaats daarvan, en dan ziet het er al snel niet meer absurd uit.
Dit is ook waarom het gebruikelijke bezwaar vreemd aankomt. "Het werkt waarschijnlijk niet" telt alleen tegen bewaren als iets anders op de lijst beter werkt.
Niets anders op de lijst werkt helemaal. Dat is geen retorische zet. Het is gewoon wat de beschikbare opties zijn.
De beslissing is kleiner dan hij klinkt, en gewoner. Het vraagt wat er met een lichaam moet gebeuren op een dag datde medicijnen van één specifiek decennium zijn op.
De asymmetrie doet het meeste werk
Zodra het menu duidelijk is, wordt het argument een vraag over het ongelijk hebben. Beide fouten zijn mogelijk. Ze kosten niet hetzelfde.
Kies voor bewaring en heb ongelijk, en je hebt geld uitgegeven dat je niet meer nodig had. Dat is het hele verlies.
Kies voor crematie en heb ongelijk, en het verlies is totaal. Geen latere heroverweging, geen tweede poging, geen nieuw bewijs dat ooit zou kunnen helpen.
De ene fout blijft herstelbaar. De andere kan door niets ongedaan worden gemaakt, zelfs niet door een toekomst die perfect in staat blijkt om het ongedaan te maken.
Dat is het deel waar je het meest bij stil moet staan. Crematie sluit de opties van de toekomst af, net als die van jezelf.
Geen van dit alles beweert dat herleven waarschijnlijk is. Het is een bewering over hoe je moet handelen wanneerde neerwaartse risico's aan één kant onbegrensd zijn.
Geneeskunde redeneert al zo. Een reanimatie wordt voortgezet voorbij het punt van goede kansen, omdat stoppen definitief is en doorgaan niet.
De kansen zijn niet wat die beslissing de juiste maakt. Het onomkeerbare is dat.
Mensen horen dit soms als een truc, alsof het argument zo is opgebouwd dat weigeren onmogelijk wordt. Dat is niet zo.
Je kunt de hele structuur accepteren en toch afzien, op basis vankosten, op basis vanethiek, of omdat je het niet wilt. Denkende mensen doen dat.
Waar mensen eigenlijk naar op zoek zijn
Onder de structuur variëren de motieven, en de meeste mensen die hiervoor kiezen hebben er op hetzelfde moment meer dan één.
De meest voorkomende is medisch. Een aandoening die je vandaag doodt, is in principe niet onmogelijk voor de wetenschap, alleen voor de wetenschap die toevallig nu bestaat.
"On geneesbaar" heeft altijd een stilstaand "voor nu" met zich meegedragen. Het woord beschrijft de staat van onze gereedschappen, niet een feit over de ziekte.
Koudwaterverdrinking maakt het punt duidelijk.De lijn tussen dood en redbaar is verschoven, en die is verschoven omdat de apparatuur verbeterde, niet omdat mensen dat deden.
Wat de deadline bepaalt, is niet dat het hart stopt. Het ishoe snel de structuur van de hersenen daarna afbreekt, wat een probleem is waar je daadwerkelijk aan kunt werken.
Het tweede motief is nieuwsgierigheid, en mensen onderschatten dat sterk. Een venster van tachtig jaar vangt een dun plakje van een lang verhaal.
Voor iemand die echt wil weten hoe het afloopt,is het vroeg vallen van het gordijn op zichzelf een duidelijk verlies.
De derde is de klok. De meeste levens eindigen halverwege een zin, met werk onafgemaakt en beslissingen uitgesteld omdat er nooit helemaal genoeg tijd was.
Conservering belooft niet die grens te verleggen. Het stelt de vraag ofde grens vaststaat, wat een kleiner en veel verdedigbaarder standpunt is.
Wachten heeft ook een prijs. Dat is waarom zoveel mensen die dit volledig van plan zijner nooit aan toekomen.
Deze redenen zien er van buitenaf anders uit. Ze komen samen op één idee: dat een persoon het waard is om te behouden zolang de vraag nog openstaat.
Wat deze keuze niet betekent
Een eerlijk antwoord bevat ook het minder flatteuze deel, dus hier is het.
Het is geen vertrouwen. Niemand die zich hiervoor aanmeldt weet of dit werkt, en een aanbieder die anders doet voorkomen, heeft gefaald inde enige plicht die hier het belangrijkst is.
Het is geen angst voor de dood. Mensen die hiervoor kiezen bespreken sterven vaak directer dan de meeste anderen, omdatbeslissen betekende dat je er goed over na moest denken.
Het is geen aankoop van onsterfelijkheid. Het koopt één specifiek ding: behouden structuur, en tijd om de vraag open te houden.
Het is niet vrij van goede tegenwerpingen.De sterkste daarvan zijn hier verzameld, die tegen ons werden aangevoerd in plaats van verborgen te worden.
En de zaak om dit überhaupt aan te bieden, inclusief waar dat verkeerd zou zijn, isuitgebreid beschreven door de persoon die deze onderneming runt.
Als iets daarvan je antwoord verandert, was dat antwoord het veranderen waard. Een beslissing van deze omvang moet bestand zijn tegen haar eigen tegenargumenten.
Het is ook geen beslissing die iemand op basis van andermans redenering zou moeten nemen, ook niet de onze. Het blijfteen intrinsiek persoonlijke keuze.
Wat wij je verschuldigd zijn is een nauwkeurig beeld van de kansen en de werking. Wat jij daarmee doet, is aan jou.
Zo ziet het er eerlijk uit. Geen belofte, geen geloof en geen angst.
Het is een keuze tussen de opties die daadwerkelijk beschikbaar zijn, gemaakt door iemand die de vraag liever open laat dan voorgoed te sluiten.
TL;DR: Mensen kiezen voor biostasis omdat het een onzekere mogelijkheid van toekomstig herstel behoudt. Het biedt geen garantie, maar begraven en cremeren verwijderen die mogelijkheid permanent.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Meer lezen