Elk avonturenverhaal heeft een reiziger.
Deze heeft een patiënt.
Er is geen uitzicht uit het raam, geen dagboek van de weg en geen beslissing om halverwege terug te keren.
Als cryopreservatie ooit lukt, vindt de hele reis plaats terwijl de persoon helemaal niets kan doen.
Dat maakt het vreemder dan reizen. Het maakt het woord 'avontuur' ook de moeite waard om te onderzoeken in plaats van alleen maar te genieten.
De laatste gewone dag
Stel je voor dat je bewaring volgens plan verloopt.
Er is een laatste gesprek, een laatste vertrouwde kamer en een laatste moment in een wereld waarvan je de basisregels begrijpt.
Dan juridische dood. Procedure. Koeling. Stilte.
Als herstel later mogelijk wordt, ervaar je de eeuwen tussen die momenten niet.
Subjectief gezien kan de toekomst aankomen zonder dat er een reis aan te pas komt.
Toch moet alles waar je om geeft op de een of andere manier die periode doorkruisen: herinnering, identiteit, wensen, verslagen en de fysieke structuur die de toekomstige persoon met jou kan verbinden.
Het avontuur begint met verdwijning.
Vanaf dat moment moet iemand anders dragen wat jij niet kunt.
Gewone ontdekkingsreizigers navigeren. Cryopreserveerde patiënten delegeren.
Medische teams voeren de procedure uit. Opslagoperators houden de temperatuur aan. Stichtingen houden taken, verslagen en patiëntenzorgkapitaal in stand.
Toekomstige mensen, als het moment ooit aanbreekt, moeten beslissen dat herstel mogelijk en de moeite waard is om te proberen.
De patiënt kan hier niets van inspecteren.
De patiënt kan niet sturen. Het voertuig bestaat uit procedure, instellingen en mensen die beloften over tijd heen nakomen.
Ze kunnen geen zwakke instelling opmerken, een verouderde methode afwijzen of een betere faciliteit kiezen.
De reis hangt er dus van af dat competentie langer overleeft dan één medewerker of bedrijf.
Daarom hoort governance in het verhaal thuis, niet in een appendix.Organisaties bouwen die bedoeld zijn om te blijvenis onderdeel van het bouwen van het voertuig.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
Interactief gereedschap wordt geladen...
Herleving zou geen makkelijk leven garanderen.
Sciencefictionversies van herleving tonen meestal een ziekenhuis, een vriendelijke gids en een samenleving die blij is ons te zien.
Geen van die dingen volgt uit technische mogelijkheden.
Een toekomstige beschaving zou misschien weten hoe ze een patiënt kan herstellen en toch haar middelen elders inzetten.
Ze zou plichten jegens opgeslagen mensen kunnen erkennen. Ze zou hen als historische lasten kunnen beschouwen.
Wetten kunnen de herleefde persoon status, eigendom en steun verlenen. Of de wet weet misschien niet in welke categorie ze vallen.
Technologie opent de mogelijkheid van aankomst. Instellingen bepalen of iemand de deur opent.
De Patient Care Foundation bestaat deels om de belangen van de patiënt te behartigen tijdens die stilte. De rol ervan wordt uitgelegd inhet Tomorrow.bio-ecosysteem.
En zelfs een welkom zou opwarming alleen niet tot een geslaagde aankomst maken.
Een warm lichaam is niet de bestemming.
Een functionerend brein zonder betekenisvolle herinneringen of autonomie zou niet voldoen aan wat de meeste mensen wilden behouden.
De toekomstige persoon moet voldoende continuïteit vertonen met de huidige om herleving als redding in plaats van vervanging te laten tellen.
Herleven zou alleen tellen als de persoon die terugkeert betekenisvol verbonden blijft met de persoon die vertrok.
Die eis reikt terug naar elke fase van de procedure.
Ziekte, ischemie, onvolledige perfusie, ijs, toxiciteit en thermische stress kunnen structuren veranderen die ertoe doen.
Toekomstige reparatie zou originele informatie moeten kunnen onderscheiden van schade zonder de persoon te verzinnen die hersteld moest worden.
Niemand weet waar die grens ligt.
Tomorrow.bio’sinformed-consent verklaring is duidelijk dat geheugenverlies, verloren vaardigheden en andere tekorten kunnen blijven bestaan, zelfs na een hypothetische herleving.
Het identiteitsprobleem wordt onderzocht ingeheugen, identiteit en de hersenen.
Er is geen complete route naar herleven.
We kennen enkele oriëntatiepunten.
Koeling vertraagt chemische processen. Cryoprotectiva kunnen ijsvorming verminderen. Lage-temperatuuropslag kan weefsel behouden zonder continue gekoelde koeling.
Die feiten vormen geen kaart naar menselijk herleven.
Grootschalig opwarmen blijft moeilijk. Toxiciteit van cryoprotectiva en structurele schade blijven. De doodsoorzaak moet uiteindelijk ook worden behandeld.
Dan komt de moeilijkste kloof: het herstellen van een hele persoon met aanvaardbare functie.
Vooruitgang op elk probleem verdient aandacht. Het moet niet worden voorgesteld als een aankomst.
De open technische keten staat beschreven intechnische uitdagingen voor omkeerbare cryopreservatie.
Zelfs als die gaten dicht zouden gaan, zou de goede toekomst nog steeds verdriet bevatten.
Stel je voor dat de ogenschijnlijk onmogelijke onderdelen routine worden.
Je ontwaakt met je geest grotendeels intact.
Je beroep bestaat misschien niet meer. Je taal klinkt misschien ouderwets. Iedereen die geen bewaring koos, is misschien voorgoed weg.
Je moet misschien eerst de gewone wereld leren kennen voordat je van de buitengewone delen kunt genieten.
Rehabilitatie kan tegelijk lichamelijk, juridisch, sociaal en emotioneel zijn.
Sommige mensen horen dit en voelen verwondering. Anderen horen verbanning.
Een toekomst kan de moeite waard zijn om te bereiken zonder makkelijk te bewonen te zijn.
Beide reacties verdienen meer respect dan de makkelijke belofte dat de toekomst geweldig zal zijn.
De eenzame versie van aankomst wordt onderzocht inwat als ik wakker word zonder iemand?
Het blijft een avontuur
Na al die kanttekeningen, past 'ultiem avontuur' dan nog?
Voor sommige mensen wel.
Niet omdat er een ticket is gekocht, maar omdat de bestemming niet gepland, beschreven of gegarandeerd kan worden.
De beslissing vraagt of nieuwsgierigheid kan samengaan met radicale kwetsbaarheid.
Je bereidt alles voor wat binnen handbereik is, en vertrouwt de rest toe aan mensen en kennis die misschien nog niet bestaan.
Dat is geen gewone toeristische reis in futuristisch taalgebruik.
Het is een gok dat het zelf door de tijd gedragen kan worden door structuur, instellingen en het onafgemaakte werk van vreemden.
De weddenschap kan verloren gaan.
Avontuur was nooit een ander woord voor zekerheid.
TL;DR: Cryopreservatie is een onzekere poging om een toekomst te bereiken die je niet kunt voorspellen of beheersen. De aantrekkingskracht ervan is de mogelijkheid om meer leven te ervaren, niet de belofte dat je dat ook zult doen.
Meer lezen