Stel je voor dat een technologie die vandaag nog niet bestaat uiteindelijk mogelijk wordt.
Je wordt wakker.
Geen bekende stem zegt je naam. Niemand herinnert zich de privégrappen, de moeilijke jaren of de eerdere versie van jezelf.
De taal is veranderd. De straat buiten staat niet in je geheugen.
Voor veel mensen is dit angstaanjagender dan de medische reparatie.
De angst is niet alleen dat je alleen bent.
Het is terugkeren zonder iemand die kan bevestigen waar je vandaan komt.
Alleen wakker worden is maar één mogelijkheid.
Menselijke wederopstanding na cryopreservatie is vandaag niet mogelijk.
We weten niet of het ooit mogelijk wordt, welke patiënten er baat bij zouden kunnen hebben of hoeveel geheugen en persoonlijkheid er hersteld zou kunnen worden.
Tomorrow.bio’sinformed-consent verklaring noemt eenzaamheid, verdriet en moeite met aanpassen onder de mogelijke gevolgen.
Het voorspelt niet dat ze zullen optreden.
De eenzaamheid is voorstelbaar. De wederopstanding is hypothetisch. Beide delen van de zin tellen.
Dat voorkomt twee makkelijke fouten.
De angst mag niet weggewuifd worden met ‘je bent in elk geval in leven’. Sommige mensen zouden ernstige isolatie of een beschadigde identiteit onacceptabel vinden.
Maar het meest levendige sociale resultaat mag niet zomaar als voorspelling worden behandeld omdat het makkelijk voor te stellen is.
Een toekomst vol bekende nakomelingen die je verwelkomen is net zo voorstelbaar.
Geen van beide scenario’s heeft zekerheid verdiend.
Samen bewaard blijven betekent niet samen herleven
Voor sommige mensen is de wens diep relationeel. Ze willen niet alleen een ander leven; ze willen dat de reis gedeeld blijft.
Het regelen van biostase met een partner kan de mogelijkheid van hereniging behouden.
Het kan de toekomst niet coördineren.
De ene persoon kan een betere bewaring krijgen. Ziekte of vertraging kan de andere beïnvloeden. De benodigde reparaties kunnen volledig verschillend zijn.
Zelfs als beide herstelbaar zouden zijn, kan de ene jaren eerder in aanmerking komen dan de andere.
Zou je willen dat een mogelijke wederopstanding wordt uitgesteld omdat iemand van wie je hield nog niet herstelbaar was?
Er is misschien geen antwoord dat verlies vermijdt.
Dat maakt een gedeelde regeling niet zinloos.
Het verandert de belofte van samen terugkeren in het openhouden van beide paden.
Andere mensen kiezen onafhankelijk. Ze hopen misschien dat dierbaren het begrijpen zonder te verwachten dat ze dezelfde beslissing nemen.
Beide reacties zijn echt. Geen van beide moet de standaardpsychologie van een lid worden.
Het emotionele verschil wordt onderzocht inbiostase als een daad van liefde.
Herleven zou anderen vereisen
Iemand zou niet per ongeluk wakker worden.
Iemand zou de reparatiemethode hebben ontwikkeld, de patiënt hebben geselecteerd, middelen hebben toegewezen en hebben besloten dat herleven door zou moeten gaan.
Dit is een aanname, geen garantie van vriendelijkheid.
Toch zou een toekomst die herleven mogelijk maakt al instellingen en mensen bevatten die rond de patiënt acteren.
Volledige afwijzing is daarom minder intern consistent dan de simpelste nachtmerrie doet vermoeden.
Dat lost eenzaamheid niet op.
Medische revalidatie is geen vriendschap. Een juridische identiteit is geen familie. Vertalen kan je je jeugd niet herinneren.
Iemand kan omringd zijn door bekwame zorg en toch in elke zin alleen zijn die ertoe doet.
Herintegratie kan taal leren, psychologische ondersteuning, onderwijs en een nieuwe juridische status vereisen.
Dossiers uit het heden zouden kunnen helpen.
Brieven, foto’s, medische geschiedenis en verslagen van een patiënt zijn waarden vervangen geen levende relatie. Ze zouden een brug kunnen vormen naar het eerdere leven.
Een herleefd persoon zou ook andere patiënten, nakomelingen, historici of mensen kunnen ontmoeten die ervoor kozen te helpen.
Geen van deze ontmoetingen is gegarandeerd een betekenisvolle relatie te worden.
De juridische onzekerheid komt naar voren inde juridische status van een individu in cryostase.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
Interactieve tool wordt geladen...
Zou je een nieuw leven kunnen opbouwen?
Sommige mensen zouden verdriet, revalidatie en radicale culturele verandering accepteren voor de kans om nieuwe relaties te vormen.
Anderen hechten zo sterk aan continuïteit met hun huidige wereld dat deze toekomst weinig aantrekkingskracht heeft.
Geen van beide antwoorden volgt direct uit de wetenschap.
Mensen bouwen al opnieuw op na verlies, migratie en het verlies van een gemeenschap.
Dat laat zien dat nieuwe hechting mogelijk is. Het laat niet zien dat aanpassing na een hypothetische herleving makkelijk of zelfs vergelijkbaar zou zijn.
Vergelijk meer dan twee uitkomsten.
Er is geen herleven. Er is herleven met ernstige beperkingen. Er is eenzaamheid met bekwame ondersteuning. Er is een succesvolle herintegratie in een leven dat niemand vandaag kan beschrijven.
De keuze is niet tussen een perfecte hereniging en absolute nietsheid.
Het gaat erom of een van die onzekere levens nog voldoende ruimte, verbinding en capaciteit voor nieuwe waarde kan bevatten om voor jou acceptabel te zijn.
Een registratie van je voorkeuren is beter dan stilte, hoewel geen enkel document een onbekende toekomst kan beheersen.
Zorgen dat je wensen worden nageleefd legt uit wat huidige planning wel en niet kan doen.
Alleen wakker worden zou een verlies zijn.
Het zou ook het begin kunnen zijn van relaties die nog niet bestaan.
Of die mogelijkheid genoeg is, is geen voorspelling over de toekomst. Het is een oordeel over wat je nog een leven waard noemt.
TL;DR: Herleven kan betekenen dat je bekenden verliest en je moet aanpassen aan een onbekende wereld. Je inschrijven met dierbaren garandeert geen hereniging, dus je moet beslissen of een nieuw leven nog steeds de moeite waard kan zijn.
Meer lezen