Stel je voor dat er twee deuren zijn.
Achter de eerste ligt een toekomst die je misschien nooit zult bereiken. De kansen zijn slecht, de route is onafgemaakt en niemand kan je vertellen hoe lang het zou duren.
De tweede deur is permanent afgesloten.
Dit is de intuïtie achter de uitspraak dat een 1% kans oneindig veel beter is dan 0%.
Nul bevat geen succesvolle toekomst. Een positieve kans, hoe klein ook, laat er één mogelijk zijn.
Voor iemand die het leven sterk waardeert, kan dat verschil de beslissing domineren.
Maar de slogan is het begin van het redeneren, niet het einde.
1% is een voorbeeld, geen schatting
Niemand heeft een verdedigbare percentage voor menselijke wederopstanding na huidige cryopreservatie.
Er is geen historische basisratio omdat het relevante herstel nog nooit heeft plaatsgevonden.
De toekomstige technologieën die nodig zijn, bestaan nog niet. We kunnen successen, mislukkingen of zelfs alle noodzakelijke stappen niet met zekerheid tellen.
Dus 1% is geen schatting van Tomorrow.bio.
Het is een gedachte-experiment: als de kans klein maar echt positief zou zijn, hoe belangrijk zou die optie dan voor je zijn?
Die vraag scheidt twee meningsverschillen die vaak door elkaar lopen.
De ene persoon kan denken dat de kans effectief nul is omdat huidige bewaring essentiële informatie verliest of toekomstige reparatie onwaarschijnlijk is.
Een ander kan diepe onzekerheid accepteren terwijl hij gelooft dat de huidige bewijzen genoeg zijn om het pad niet onmogelijk te verklaren.
Ze verschillen van mening over de wereld.
Twee andere mensen kunnen het erover eens zijn dat de kans klein en onbekend is. De één betaalt om die te behouden; de ander niet.
Ze verschillen van mening over waarde, kosten of beide.
Een minuscule kans telt pas als je hebt besloten wat de mogelijke uitkomst voor je waard is.
Tomorrow.bio’sinformed-consent disclosure zegt dat reanimatie misschien nooit mogelijk wordt.
Die onzekerheid moet zichtbaar blijven, ook als het argument een net getal gebruikt.
Anders wordt een voorbeeld stilletjes een voorspelling.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Er zijn meer dan twee uitkomsten
Een beslissingstabel met ‘herleefd’ op één regel en ‘niet herleefd’ op een andere is te simpel.
Wat zou als succes tellen?
Voor sommige mensen is biologische continuïteit belangrijk. Zij willen dat hun gerepareerde brein en lichaam weer gaan functioneren.
Anderen geven vooral om psychologische continuïteit: herinneringen, karakter, relaties en het vermogen om hun leven als hun eigen te herkennen.
Iemand die wakker wordt met beperkte herinneringen of een significante handicap kan voor de één overleven zijn en voor de ander falen.
Een digitale reconstructie kan worden verwelkomd door iemand die kopiëren als continuïteit accepteert.
Iemand anders kan het zien als een nieuwe persoon die alleen maar gelooft dat het hen is.
Dit zijn geen technische details die verborgen zitten achter de waarschijnlijkheid.
Zij definiëren de waarde die daarmee wordt vermenigvuldigd.
Het identiteitsprobleem wordt onderzocht inmemory, identity and the brain enmind uploading.
De toekomstige omgeving doet er ook toe.
Herstel in een veilige, welvarende samenleving met bescherming voor patiënten is niet hetzelfde als herstel in uitbuiting, isolatie of permanente afhankelijkheid.
Een lange toekomst is niet automatisch een goede toekomst.
Toch maakt onzekerheid over kwaliteit niet alle waarde teniet.
Geneeskunde neemt al beslissingen waarbij overleven kan leiden tot een handicap, revalidatie of een veranderd leven.
Mensen geven aan die mogelijkheden verschillende gewichten.
De eerlijke aanpak is niet om één universele uitbetaling te verzinnen. Het is om te vragen welke toekomstige situaties je daadwerkelijk zou kiezen boven permanente niet-bestaan.
Pas dan verwijst de kleine kans naar iets betekenisvols.
Falen is niet één ding
Het voor de hand liggende falen is dat herleving nooit mogelijk wordt.
Er zijn eerdere mislukkingen.
De patiënt kan sterven in omstandigheden die een tijdige procedure verhinderen. Preservatie kan onvolledig zijn. Opslag kan onderbroken worden voordat hersteltechnologie bestaat.
Er zijn ook kosten tijdens het gewone leven.
Lidmaatschap, verzekering en planning kosten geld en aandacht die je voor huidige doelen zou kunnen gebruiken.
Een gezin kan administratieve of emotionele lasten dragen. Een plan kan oneerlijk worden als het afhankelijk is van familie om het na de dood te financieren of verdedigen.
Deze kosten maken de kans niet waardeloos.
Ze bepalen hoeveel waarschijnlijkheid je nodig hebt voordat de regeling de moeite waard wordt.
Stel je voor dat één persoon de preservatie kan betalen via een betaalbare verzekering en tegelijk aan alle huidige verplichtingen voldoet.
Hun drempel kan heel laag zijn.
Stel dat een ander essentiële gezondheidszorg, pensioenvoorzieningen of steun voor kinderen zou moeten opofferen.
Dezelfde onbekende kans rechtvaardigt de prijs misschien niet.
Daarom kan de beslissing niet worden afgedaan door mensen die afzien uit te lachen of iedereen die zich aanmeldt rationeel te noemen.
De relevante kosten zijn persoonlijk.
Leden komen vaak tot de beslissing via verschillende vormen van bewijs.
Sommigen richten zich op de niet-nul-kans. Anderen hebben vertrouwen in het responsnetwerk, de faciliteit en het bestuur nodig voordat het abstracte argument praktische kracht krijgt.
Sommigen stellen de beslissing jaren uit omdat het idee logisch klinkt voordat de regeling betaalbaar of betrouwbaar wordt.
Die uitstel hoeft niet te betekenen dat iemand de verwachte waarde niet begrijpt.
Het kan betekenen dat één van de echte inputs de drempel van de persoon nog niet heeft overschreden.
Bepaal welke kans voor jou genoeg zou zijn
Als bewijs geen precies getal kan ondersteunen, creëert het forceren van een getal in een spreadsheet valse zekerheid.
Een drempelvraag is eerlijker.
Hoe laag zou de kans kunnen zijn voordat je de daadwerkelijke kosten niet meer zou betalen?
Als jouw antwoord één op tien is, voelt het huidige bewijs misschien veel te zwak aan.
Als jouw antwoord één op duizend is, kun je besluiten dat het behouden van de optie al gerechtvaardigd is.
Je kunt de conclusie testen tegen verschillende aannames in plaats van één te kiezen.
Wat als technische succes waarschijnlijker is dan institutioneel voortbestaan? Wat als de kwaliteit van bewaring sterk varieert met omstandigheden?
Wat als herstel mogelijk is maar eeuwen duurt? Wat als de toekomstige persoon slechts gedeeltelijke continuïteit met jou heeft?
Een robuuste beslissing mag niet instorten als één optimistische aanname wordt verminderd.
Het moet ook veranderen als de prijs verandert.
Je kunt dezelfde test uitvoeren op pessimisme.
Als elke onzekere invoer stilzwijgend naar nul wordt afgerond, heeft de oefening zijn conclusie al aangenomen.
Diepe onzekerheid staat voorzichtigheid toe. Het maakt onmogelijkheid niet tot de neutrale schatting.
Deze methode levert geen objectief antwoord op. Het laat zien waarvan jouw antwoord afhangt.
Dat is nuttig omdat de afhankelijkheden opnieuw kunnen worden bekeken.
Verzekeringskosten veranderen. Procedures verbeteren. Instellingen publiceren meer bewijs. Persoonlijke verantwoordelijkheden veranderen.
Een beslissing onder onzekerheid hoeft geen verklaring van levenslang geloof te zijn.
Het kan een plan zijn dat is opgebouwd uit huidige waarden en wordt herzien wanneer de invoer verandert.
Nul sluit elke tak af
Het sterkste deel van het oorspronkelijke argument blijft overeind.
Begraven en cremeren maken toekomstig biologisch herstel onmogelijk door de structuur die nodig is voor de poging te vernietigen of te verliezen.
Cryopreservatie garandeert niet dat de structuur voldoende is, dat instellingen zullen voortbestaan of dat herstel zal arriveren.
Het weigert voor bepaalde vernietiging te kiezen terwijl een alternatief nog kan worden geprobeerd.
Als de poging mislukt, kan de uiteindelijke uitkomst niet beter zijn.
Als het lukt, bevat het verschil alles wat een voortgezet leven zou kunnen inhouden.
Die asymmetrie is de reden waarom een zeer kleine kans er zoveel toe kan doen.
Het is ook de reden waarom geen enkele aanbieder een percentage moet fabriceren om de zaak makkelijker te laten voelen.
Je hebt geen precies getal nodig om te weten dat nul en mogelijkheid verschillende categorieën zijn.
Je hebt wel eerlijkheid nodig over kosten, bewijs en wat 'succes' zou betekenen.
De beslissing is niet: “Geloof je de 1%?”
Het is: “Hoeveel ben je nu bereid te doen om te voorkomen dat je toekomstige kans precies nul wordt?”
TL;DR: Een 1% kans is oneindig beter dan 0%, want nul sluit elke toekomst af. Cryonics heeft geen gemeten herlevingskans, dus je moet beslissen of een onbekende kans de huidige kosten waard is.
Meer lezen