De beschuldiging komt meestal als een vraag.
Hoe kun je geld uitgeven om jezelf te bewaren als mensen nu hulp nodig hebben?
Het is geen dwaze tegenwerping.
Het wordt ook niet beantwoord door te verklaren dat overleven edel is, of dat iedereen het recht heeft om zijn geld naar eigen inzicht uit te geven.
Beide antwoorden ontwijken het moeilijkere punt.
Wat vraagt jouw keuze van andere mensen om te dragen?
Wie zou die last moeten dragen?
Een biostaseplan kan echte lasten opleggen.
Iemand die dicht bij je staat moet misschien een noodoproep doen terwijl die rouwt. Familieleden moeten een onbekende beslissing uitleggen aan medische of begrafenispersoneel.
Een gezin kan conflict erven als de regeling verborgen bleef tot de laatste uren.
Ze moeten de operatie zelf niet erven.
Tomorrow.bio en zijn lokale partners regelen de cryopreservatie, documentatie entransport. Het lid levert de gevraagde documenten en houdt noodgegevens actueel.
Dat onderscheid is belangrijk.
Jouw familie kan betrokken zijn, maar ze mogen niet verwacht worden om een transportroute te bedenken, de procedure te onderhandelen of het geld na de juridische dood te vinden.
Een privéwens wordt egoïstisch als de voorkombare kosten stilletjes bij iemand anders terechtkomen.
Voorbereiding kan verdriet of meningsverschillen niet wegnemen.
Het kan wel het vermijdbare werk wegnemen dat ontstaat door een ongefundeerd, verborgen of tegenstrijdig plan.
Belangrijke documenten om bij te houden legt uit wat het lid moet aanleveren en wat Tomorrow.bio coördineert.
Dat geld had ergens anders naartoe gekund
Dit deel van het bezwaar is waar.
Geld dat je uitgeeft aan lidmaatschap, verzekeringspremies of directe financiering kan niet ook gebruikt worden voor gezinsbehoeften, gezondheidszorg, liefdadigheid of pensioen.
Een verzekering verandert als het grootste deel van de financiering is betaald. Het schrapt de premies of hun opportuniteitskosten niet.
Hier is geen morele shortcut.
Een ouder die de huidige behoeften van een kind negeert, krijgt een andere vraag dan iemand die een betaalbare premie betaalt nadat die verantwoordelijkheden zijn nagekomen.
Een huishouden met meerdere personen verandert de berekening. Het feit dat de wens persoonlijk is maakt het budget niet persoonlijk.
Voor iemand anders kan er geen afhankelijke zijn en geen gezamenlijke rekening.
Daarom is de daadwerkelijke financieringsregeling belangrijker dan de prijs die op de verpakking staat.
De juiste vergelijking is niet biostase tegen een fantasie waarin hetzelfde geld alles doet.
Het is biostase tegen wat deze persoon anders met die euro’s zou doen.
Misschien is het alternatief een sterkere veiligheidsnet voor je gezin of effectieve liefdadigheid. Misschien is het een grotere auto, meer reizen of geld dat ongebruikt zou blijven.
Verschillende alternatieven leiden tot verschillende ethische antwoorden.
Algemene financieringsmethoden legt uit waarom leeftijd, gezondheid en de gekozen structuur de huidige kosten aanzienlijk kunnen veranderen.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
Interactieve tool wordt geladen...
Willen leven is niet egoïstisch
Zelfzorg is niet hetzelfde als egoïsme.
Mensen zoeken behandeling, beschermen hun gezondheid en maken plannen voor hun oude dag, deels omdat hun eigen voortbestaan hen iets kan schelen.
Biostasis breidt die zorg uit naar een veel onzekerder domein.
Die onzekerheid verdient aandacht. De wens verdient geen schaamte alleen omdat hij op jezelf gericht is.
Ook hoeft de keuze niet te worden herschreven als een geschenk aan de beschaving.
Een herleefd persoon kan waardevolle kennis bijdragen. Ze kunnen ook uitgebreide ondersteuning nodig hebben. Geen van beide verhalen is voorspelbaar op basis van huidig bewijs.
Het ethische argument hoeft niet te steunen op denkbeeldige toekomstige opbrengsten.
Het kan rusten op een beperktere stelling: de toekomstige ervaringen van een volwassene kunnen waardevol zijn voor die volwassene zelf.
Die waarde schept geen onbeperkte aanspraak op andermans geld, arbeid of toestemming.
Het verklaart wel waarom kiezen voor jezelf niet automatisch kiezen tegen iedereen anders betekent.
Vraag je af of het plan eerlijk is
Vraag je af of afhankelijken beschermd blijven.
Vraag je af of het plan gefinancierd is, of de familie haar beperkte rol begrijpt en of iemand anders onder druk wordt gezet om mee te doen.
Vraag je af wat de uitgaven verdringen.
Deze vragen kunnen een oneerlijke regeling aan het licht brengen. Het woord ‘egoïstisch’ vaak niet.
Het is ook mogelijk dat de beschuldiging zelf dwingend wordt.
Een gezin kan oprecht tegen cryonics zijn. Hun zorgen verdienen aandacht zonder dat ze daarmee automatisch eigenaar worden van het lichaam en de waarden van een andere volwassene.
Het omgekeerde is even belangrijk.
Een lid mag niet eisen dat familieleden hun liefde moeten bewijzen door het plan goed te keuren, geld bij te dragen of zichzelf aan te melden.
Sommige mensen hopen door te gaan met een partner. Anderen kiezen alleen. Geen van beide ervaringen levert een universeel moreel argument op.
Toestemming werkt in beide richtingen.
Biostasis als een daad van liefde onderzoekt hoe zelfliefde, familie-liefde en de wens om samen door te gaan elkaar kunnen overlappen zonder identiek te zijn.
Biostasis kan egoïstisch worden geregeld.
Het kan ook worden geregeld met financiering, eerlijkheid en zorg voor iedereen die erbij betrokken is.
De morele vraag ligt minder in het willen overleven dan in wat je van andere mensen verwacht op te geven voor de poging.
TL;DR: Willen dat je eigen leven wordt behouden is niet automatisch egoïstisch. Het wordt oneerlijk wanneer het plan afhankelijken negeert, financiering mist of vermijdbare kosten en verantwoordelijkheden op andere mensen afwentelt.
Meer lezen