Ik begrijp waarom mensen wachten.
Cryopreservatie is heel makkelijk uit te stellen, omdat er op de dag van uitstel niets zichtbaars gebeurt.
Er komt geen boze brief. Niemand vertelt je dat je te laat bent. Je blijft gezond en druk, en je denkt dat je het later wel zult regelen.
Dan wordt later volgend jaar.
Toen we Tomorrow.bio-leden interviewden over hun aanmelding, vertelden velen dat ze al tien jaar of langer van cryopreservatie wisten voordat ze zich inschreven.
Ze verdiepten zich niet tien jaar lang in het onderwerp. Het idee bleef gewoon ergens op de achtergrond aanwezig.
Ze vonden het al zinvol. Ze wilden de optie al. Ze hadden die voorkeur alleen nog niet omgezet in een regeling die daadwerkelijk zou werken.
Dit is de grote traagheid.
Het is geen dramatisch uitstelgedrag. Het is een besluit dat in je hoofd al genomen lijkt, maar in de praktijk nog niet is uitgevoerd.
De meeste leden hadden al besloten
Sommige mensen hebben natuurlijk nog werkelijk geen besluit genomen. Ze wantrouwen misschien de wetenschap, wijzen de kosten af of geven na de dood gewoon de voorkeur aan iets anders.
Dit artikel gaat niet over hen.
Het gaat over de persoon die elke keer dat het onderwerp voorbijkomt zegt: “Ja, dit zou ik eigenlijk moeten doen,” en dan het tabblad weer sluit.
Die persoon denkt vaak nog steeds te twijfelen. Onze interviews wijzen op iets veel alledaagsers.
De kernbeslissing was al genomen. Alleen stond er nog een praktisch probleem in de weg.
Voor sommige leden had dat te maken met hun woonplaats. Ze wisten van cryonica, maar gingen ervan uit dat elke serieuze optie in de Verenigde Staten lag.
De ontdekking dat Tomorrow.bio in heel Europa actief is en patiënten in Zwitserland cryopreserveert, veranderde de situatie meteen.
Voor anderen was de belemmering financieel. Ze dachten dat cryopreservatie miljoenen aan direct beschikbaar geld zou vergen, totdat ze ontdekten dat veel leden het via een levensverzekering financieren.
Weer anderen hadden al een verzekering aangevraagd en wachtten op de acceptatie. Toen de verzekeraar de aanvraag accepteerde, voelde de hele regeling eindelijk als iets reëels.
Sommigen hadden bewijs nodig dat Tomorrow.bio een serieuze, operationele organisatie was. Een bezoek aan de faciliteit, patiëntbeschrijvingen, een persoonlijk gesprek of een ontmoeting met het team op een evenement nam die twijfel weg.
Anderen wachtten totdat hun partner of familie zich kon vinden in een keuze die uiteindelijk persoonlijk blijft.
Dit zijn volledig verschillende obstakels. Meer jaren algemeen lezen lost ze niet allemaal op.
Een probleem met bereikbaarheid vraagt om duidelijkheid over de dekking. Een financieel probleem vraagt om echte cijfers. Een vertrouwensprobleem vraagt om bewijs. Een familieprobleem vraagt om een eerlijk gesprek.
Zodra de echte belemmering was weggenomen, volgden veel lang uitgestelde besluiten snel. Jaren van sluimerende interesse werden soms gevolgd door een paar dagen of weken actie.
Ze werden niet plotseling andere mensen.
De volgende stap werd eindelijk concreet.
De aanleiding was zelden nieuw bewijs
Dit vind ik het interessantste deel.
De gebeurtenis die mensen eindelijk in beweging bracht, had vaak niets met de wetenschap achter cryopreservatie te maken.
Een verjaardag maakte leeftijd zichtbaar. Een relatiebreuk maakte duidelijk dat tijd niet onbeperkt is. Kinderen werden zelfstandig. Een gezondheidsprobleem maakte de toekomst minder theoretisch.
Soms was het een overlijden in de familie. Soms gaf een deadline van de verzekeraar, een prijswijziging of een beperkt aanbod het besluit eindelijk een duidelijke deadline.
Het bewijs was niet ineens veranderd.
De meeste lange vertragingen eindigden omdat een gebeurtenis in iemands leven een oud besluit onmogelijk nog te negeren maakte.
Dat klinkt misschien onschuldig. Vroeg of laat gebeurt er iets en ga je in actie.
Het probleem is dat zulke deadlines vaak op het slechtst denkbare moment komen.
Een ernstige diagnose kan een verzekering duurder of onmogelijk maken. Een familiecrisis is een slecht moment om een moeilijk gesprek te beginnen.
Een onverwacht overlijden laat helemaal geen tijd over.
Ook stijgen verzekeringspremies doorgaans met de leeftijd. Wachten kan daardoor de prijs veranderen, terwijl je mening en de dienstverlening zelf onveranderd blijven.
Ik zeg dit niet om urgentie te verzinnen. We hebben geen kunstmatige tijdsdruk nodig.
De urgentie bestaat al, in een eenvoudigere vorm: alles moet geregeld zijn voordat het moment aanbreekt waarop die regeling nodig is.
Er komt waarschijnlijk nooit een dag waarop cryopreservatie aanvoelt als de gewoonste taak op je agenda.
Wachten op dat gevoel is precies hoe tien jaar verdwijnt.
Zoek het ene ding waar je op wacht
Begin niet met de vraag waarom je geen motivatie hebt. Die vraag is te vaag om iets op te lossen.
Maak in plaats daarvan één zin af: “Ik heb mijn regeling nog niet afgerond omdat...”
Maak het antwoord dan zo concreet mogelijk.
Misschien denk je nog steeds dat het te veel kost. Prima. Bekijk de werkelijke financieringsmogelijkheden in plaats van het bedrag dat je in gedachten had.
Misschien heb je de papieren voor de verzekering nog niet afgehandeld. De volgende stap is niet “cryonica oplossen.” Het is de aanvraag versturen of ons team vragen welke mogelijkheden er in jouw land zijn.
Misschien heeft je partner een afkeer van het idee. Nog vijftig uur eigen onderzoek neemt dat gesprek niet van je over.
In Wat als mijn familie ertegen is? lees je hoe je dat familiegesprek kunt voeren en waarom een stille inschrijving later een serieus probleem kan opleveren.
Misschien twijfel je of Tomorrow.bio je vertrouwen verdient. Lees de patiëntcasussen. Bekijk de faciliteit. Stel lastige vragen tijdens een gesprek.
Voor verschillende leden die vrijwel alles al zelf hadden uitgedacht, was een persoonlijk gesprek de laatste geruststelling.
Misschien is de wetenschap zelf nog het knelpunt. Mooi. Formuleer precies welke bewering je wilt begrijpen en lees het sterkste tegenargument.
“Ik moet meer onderzoek doen” kan eindeloos duren. “Ik moet begrijpen of vitrificatie hersenweefsel intact houdt” is een vraag met een concreet vervolg.
Belangrijk is dat je niet langer elke vorm van vertraging behandelt als één en dezelfde raadselachtige psychologische kracht.
Traagheid blijft bestaan zolang het probleem vaag blijft. Ze verdwijnt vaak snel zodra de volgende stap neerkomt op een telefoontje, een prijs, een document of één ongemakkelijk gesprek.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen…
Geef het besluit een echte datum
Veel leden kwamen uiteindelijk in actie omdat het leven hun een deadline oplegde.
Je kunt een betere kiezen.
Kies een datum waarop je de resterende belemmering aanpakt. Vraag de polis aan. Boek het gesprek. Praat met je partner. Bekijk het contract.
Dit is geen productiviteitssysteem. Je hebt geen kleurgecodeerde spreadsheet nodig om te besluiten wat er na je dood met je gebeurt.
Je hebt één volgende stap nodig en een datum waarop die gebeurt.
Als je in principe al besloten hebt, is de weg van voornemen naar een volledig geregelde situatie eenvoudig.
Het lidmaatschap moet actief zijn. Het contract moet ondertekend zijn. De financiering moet geaccepteerd zijn. De mensen om je heen moeten weten wie ze moeten bellen.
Van “misschien” naar “klaar” beschrijft die stappen zonder dat het lid zijn eigen uitvaartondernemer hoeft te worden.
Tomorrow.bio regelt de medische inzet, de documentatie, de samenwerking met lokale uitvaartbedrijven en het transport. Jouw taak is ervoor te zorgen dat wij volgens een systeem kunnen handelen, zonder dat iemand na je dood hoeft te improviseren.
Dit is belangrijk, want beloften van familie vormen geen financiering, persoonlijke voornemens leiden niet tot een melding, en met een half afgeronde aanvraag kan geen team worden uitgestuurd.
Verschillende geïnterviewden vertelden over opluchting na hun inschrijving.
Die opluchting kwam niet doordat ze plotseling zeker wisten dat cryopreservatie zou werken. Dat weet niemand.
Die kwam doordat ze een besluit dat ze jarenlang met zich hadden meegedragen, eindelijk konden afronden.
Ik denk dat dit de echte prijs van traagheid is. Ze houdt een belangrijke keuze permanent open, terwijl ze je het geruststellende gevoel geeft dat je er al bijna mee klaar bent.
Als je nog een echt bezwaar hebt, onderzoek het.
Als je al weet wat je wilt, wacht dan niet langer tot het leven de deadline voor je stelt.
Doe het saaie deel terwijl het nog saai is.
TL;DR: Veel mensen stellen cryopreservatie jarenlang uit nadat ze hebben besloten dat het zinvol is. Zoek de ene concrete belemmering, verwijder die en rond de regeling af voordat het leven de deadline voor je bepaalt.
Meer lezen