Het is verleidelijk om deze vraag te beantwoorden met een type.
Futuristen. Wetenschappers. Mensen die bang zijn voor de dood. Mensen met genoeg geld om een vreemd idee te kunnen bekostigen.
Geen van deze antwoorden houdt stand als je ze toetst aan de daadwerkelijke beslissing.
Biostasis is voor iemand die rechtstreeks naar een onkenbare kans kan kijken, de huidige kosten kan tellen en toch de deur niet wil sluiten.
Waar besluit je eigenlijk over?
Stel je twee mensen voor met dezelfde leeftijd, inkomen en begrip van de wetenschap.
Beiden weten dat er nog nooit een cryopreserverd mens is gereanimeerd. Beiden weten dat de poging biologisch, institutioneel of technologisch kan mislukken.
De een besluit dat een onmeetbare mogelijkheid het niet waard is om voor te betalen. De ander besluit dat permanente vernietiging erger is dan het behouden van een onzekere optie.
Ze hoeven het niet oneens te zijn over één enkel feit.
Ze verschillen van mening over wat te doen als de feiten stoppen voordat de beslissing dat doet.
Dat is de echte vraag. Niet of je ‘een cryonics-persoon’ bent, maar hoe je een waardevol resultaat behandelt waarvan de kans nog niet kan worden berekend.
Voordat je die beantwoordt, moet één misvatting worden weggenomen.
Dit moet ronduit gezegd worden, omdat bijna elk slecht argument begint door het over te slaan.
Biostasis kan overleving niet beloven. Het koopt een poging om voldoende fysieke structuur te behouden, zodat toekomstige herstel mogelijk blijft.
De procedure start pas na juridische dood. Herstel en veilige reanimatie bestaan vandaag niet.
Je koopt geen overleving. Je betaalt om te voorkomen dat één route bewust wordt afgesloten.
Tomorrow.bio’sinformed-consent verklaring zegt dat er momenteel geen kans of tijdlijn voor reanimatie kan worden gegeven.
Niet een lage kans. Een onbekende.
Dat onderscheid is belangrijk. Gewoon risico laat je een tabel raadplegen. Hier is die tabel nog niet gemaakt omdat het relevante voorval nooit heeft plaatsgevonden.
Je kiest tussen een poging tot bewaren en alternatieven die niet dezelfde biologische informatie proberen vast te houden voor toekomstige geneeskunde.
Die asymmetrie creëert de optie. Het vertelt je niet wat die optie waard is.
Optimisme is optioneel
Je hoeft niet te geloven dat herleving waarschijnlijk is.
In feite is iemand die nooit over falen heeft nagedacht slecht voorbereid om deze beslissing te nemen.
De route is lang. De hersenen moeten voldoende informatief blijven door ziekte, ischemie, perfusie, koeling en opslag.
Dan moeten toekomstige mensen reparatie- en opwarmmethoden ontwikkelen, ervoor kiezen ze te gebruiken en de patiënt terugbrengen naar een leven dat de moeite waard is.
Elke schakel kan falen.
De wetenschappelijke problemen worden beschreven inwaarom herleving momenteel niet mogelijk is. De bredere bezwaren verschijnen inargumenten tegen cryonics.
Een scepticus kan beide lezen en toch zich inschrijven. Het redeneren is niet “dit zal werken.” Het is “falen is mogelijk, maar ik wil het niet garanderen.”
Iemand anders kan hetzelfde materiaal lezen en afzien.
Er is nog niets irrationeels gebeurd.
Dat argument vereist geen opgeruimde motieven.
Mensen willen de beslissing graag opdelen in angst en hoop, alsof de ene motief de andere besmet.
Echte motieven zijn rommeliger.
Je kunt bang zijn voor niet-bestaan en van het gewone leven houden. Je kunt nieuwsgierig zijn naar toekomstige wetenschap en diep verbonden met mensen in het heden.
Je kunt de dood niet leuk vinden zonder elke dag angstig te zijn over het onderwerp.
Emotie identificeert wat op het spel staat. Het wordt pas gevaarlijk wanneer het wordt gebruikt om kosten, onzekerheid of gevolgen voor andere mensen te verbergen.
Deze nuance wordt uitgebreider onderzocht ingedreven door angst, getrokken door hoop.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
Het interactieve hulpmiddel wordt geladen...
Strip de wetenschapsfictie weg
Haal de vliegende auto’s, onsterfelijkheid en beloftes van hereniging weg.
Wat blijft er over?
Een toekomstig persoon kan ontwaken na uitgebreide reparatie, revalidatie en aanpassing. Hun lichaam kan veranderd zijn. Sommige herinneringen of vaardigheden kunnen ontbreken.
Hun taal, beroep en juridische status passen misschien niet meer bij de wereld om hen heen.
Mensen van wie ze houden kunnen afwezig zijn.
Zou continuering nog steeds waardevol zijn als het moeilijk was in plaats van spectaculair?
Er is geen universeel antwoord. Maar deze versie van de vraag is nuttiger dan vragen of je “eeuwig wilt leven.”
Het probleem van continuïteit wordt onderzocht ingeheugen, identiteit en de hersenen. De sociale versie verschijnt inwat als ik wakker word en alleen ben?
Zet het heden dan terug in de beslissing.
De toekomstoptie heeft vandaag een prijs.
Er zijn lidmaatschapsgelden, financieringseisen, papierwerk en gesprekken die misschien ongemakkelijk zijn.
Dat geld had kinderen, gezondheidszorg, reizen, goeddoen of een minder beperkte pensioen kunnen ondersteunen.
Een plan bedoeld om je toekomst te beschermen, mag je heden niet verarmen.
Voor de één maakt een verzekering de afweging bescheiden. Voor de ander maakt leeftijd of gezondheid dezelfde regeling duur.
De juiste vergelijking gebruikt je echte kosten, niet het goedkoopste voorbeeld op een prijspagina.
En het plan mag het leven dat het moet beschermen niet opslokken.
Een goede regeling wordt saai zodra ze af is. De financiering blijft geldig, de documenten blijven toegankelijk, en je gaat weer verder met leven.
Sommige mensen moeten nee zeggen
Dit is geen beleefde disclaimer die na het verkoopargument wordt toegevoegd. Het volgt uit het argument zelf.
Als de kosten je huidige verplichtingen ondermijnen, kan nee zeggen verstandig zijn.
Als je gelooft dat behouden hersenstructuur jou niet behoudt, heeft het voorgestelde voordeel misschien weinig waarde.
Als onzekerheid in jouw oordeel de optie domineert, is afwijzen coherent.
Religieuze verplichtingen, familieverplichtingen of een andere kijk op een goede dood kunnen het antwoord ook veranderen.
Een aanbieder moet de keuze uitleggen zonder weigering te behandelen als een tekort aan moed of verbeelding.
Dat is waarom dit blijfteen intrinsiek persoonlijke beslissing.
Dus, voor wie is biostasis geschikt?
Het is voor de persoon die de futuristische versiering heeft verwijderd en de faalmodi heeft gelezen.
Ze begrijpen dat de kans niet te meten is, dat de ketting kan breken en dat de kosten nu betaald worden.
Ze hebben ook iets over zichzelf opgemerkt.
Als een toekomstig leven genoeg herinnering, invloed en mogelijkheid tot nieuwe relaties zou behouden, zouden ze dat willen.
En hoewel niemand hun kan vertellen of die toekomst haalbaar is, zouden ze liever de vraag openhouden dan het antwoord te forceren tot 'nee'.
Dat is alles. Geen speciale persoonlijkheid. Geen vereiste optimisme. Geen belofte.
Alleen een voorkeur, eerlijk onderzocht, gevolgd door een beslissing.
TL;DR: Biostasis is voor mensen die begrijpen dat herleven misschien nooit mogelijk wordt maar toch geloven dat het behouden van die kans de moeite en inspanning vandaag waard is.
Meer lezen