Vraag de meeste mensen die zich aanmelden voor cryonics en ze denken aan techmiljardairs. Het is een netjes beeld en het is fout.
Het doet ook echte schade, want het geeft mensen een reden om nooit naar de echte cijfers te kijken.
De cijfers zijn veel gewoner dan het stereotype. Dus dit artikel geeft ze, inclusief het deel waar het argument op is.
Wat het daadwerkelijk kost
Twee aparte dingen worden hier door elkaar gehaald, en als je ze uit elkaar haalt verdwijnt de meeste verwarring.
De eerste islidmaatschap, een vast bedrag van 50 euro per maand op elke leeftijd. Dat is het deel dat niet uitmaakt hoe oud je bent.
Er is ook een levenslang lidmaatschap voor 15,000 euro, voor wie het liever in één keer afrekent dan een maandelijkse last te dragen.
Het tweede is de conservering zelf. Tegen lidmaatschapstarieven is dat200,000 euro voor hele-lichaam, of 75,000 voor hersenen alleen.
Dat grotere bedrag is waar mensen van schrikken, en bijna niemand betaalt het in één keer.
Het splitst zich ook in twee. Ongeveer 80,000 dekt de procedure, van standby en transport tot cryoprotectie, afkoeling en kwaliteitscontrole.
De resterende 120,000 is langdurige opslag. Die wordt beheerd door een aparte stichting en belegd, zodat de opbrengsten in plaats van het kapitaal de lopende kosten dekken.
Een gezonde 30-jarige zou ergens tussen de 30 en 60 euro per maand voor voldoende levensverzekering kunnen betalen om het te financieren.
Tel het lidmaatschap erbij op en de totale verplichting komt uit op ruwweg tussen de 80 en 110 euro per maand. Dat is het getal waar je over moet discussiëren.
Dat zijn lidmaatschapstarieven. Zonder lidmaatschap kost dezelfde conservering 230,000 en 115,000, en dat is precies wat het maandelijkse bedrag koopt.
Het verzekeringsmodel is de hele truc
Levensverzekering is het mechanisme dat grote dingen voor gewone mensen betaalbaar heeft gemaakt gedurende meer dan een eeuw.
Twee soorten polissen kunnen deze taak vervullen, en het verschil is hier belangrijker dan elders.
Tijdelijke dekking is goedkoop en vervalt. Een levenslange polis kost meer en vervalt niet, wat het punt is wanneer de uitkering moet arriveren, wanneer dat ook is.
Je spaart niet 200,000 euro’s op. Je betaalt kleine periodieke premies die samen dat bedrag dekken, en de polis keert uit wanneer dat nodig is.
Het is dezelfde structuur die gewone gezinnen in staat stelt huizen te kopen via hypotheken en medische kosten te dekken via verzekeringen.
Een leraar, verpleegkundige of ingenieur kan dit regelen via volledig normalefinanciële planning. Er is geen opgebouwd vermogen nodig, alleen een vast inkomen en een beslissing.
De werking is niet ingewikkeld zodra je begint, ende stappen staan op papier in plaats van dat ze als opgave voor de lezer worden gelaten.
Het is belangrijk dat de polis correct wordt toegewezen in plaats van aan familieleden over te laten.Door familie gefinancierde regelingen mislukken op voorspelbare manieren, daarom vertrouwen we er niet op.
Waar het argument tekortschiet
Alles hierboven hangt af van verzekerbaar zijn, en dat is het deel dat dit argument meestal overslaat.
Verzekeringen worden geprijsd op basis van leeftijd en gezondheid. Dezelfde dekking die een 30-jarige 40 euro per maand kost, kan meerdere keren zoveel kosten op 60.
Als je al een ernstige diagnose hebt, kan je direct worden geweigerd. Op dat punt is de goedkope route simpelweg afgesloten.
Anders zeggen zou hetzelfde ontwijkende gedrag zijn waar dit artikel over klaagt, dus dat doen we niet.
Als een verzekeraar je weigert, zeg dat dan vroeg in plaats van laat. De opties worden kleiner maar verdwijnen niet, en ze zijn makkelijker te regelen met tijd.
Wat overblijft voor die gevallen is directe betaling, of financiering via een fonds of nalatenschap.De routes liggen duidelijk uiteengezet, in plaats van dat ze worden gesuggereerd.
Er is ook eengereduceerd tarief voor studenten en leden met een laag inkomen, want een vast bedrag is niet vast als je marge nul is.
En voor degenen die echt arm zijn, met helemaal geen financiële ruimte, is de drempel reëel. Doen alsof dat niet zo is, zou oneerlijk zijn.
De hefboom die echt bestaat, is tijd. Elke jaar vertraging verhoogt de premie en verkleint de set aan polissen die nog voor je openstaan.
Dat is de ongemakkelijke versie van het kostenargument, en die wijst de andere kant op dan het uitstellen van de beslissing.
De eerlijke conclusie is smaller dan de leus: dit is betaalbaar voor de meeste werkende mensen die vroeg beginnen, en het wordt moeilijker naarmate je het langeruitstelt.
De eerlijke vergelijking
Zet het maandbedrag naast dingen waar mensen geld aan uitgeven zonder zichzelf als elite te zien.
Autokosten, vakanties, uit eten gaan, hobbybenodigdheden. Veel huishoudens steken meer dan 100 euro per maand in één van deze dingen.
Een stel dat 300 euro per maand uitgeeft aan restaurants kan de helft daarvan herbestemmen en de conservering voor beiden betalen.
Er is een scherpere vergelijking mogelijk.Conservering kost vaak minder dan de medische ingrepen waar mensen hun laatste jaar aan besteden.
Niemand noemt die een luxe. Het zijn gewoon dingen die je doet als het alternatief erger is.
Let op wat mensen nu al uitgeven om in leven en gezond te blijven: supplementen, sportschool, beter eten, preventieve zorg.
Dat is een grote, doorlopende uitgave om gezonde jaren toe te voegen. Bewaren verlengt dezelfde impuls verder op de tijdlijn.
De vergelijking die mensen maken is een vakantie of een auto. De juiste vergelijking is verzekering, want dat is letterlijk het instrument dat hier wordt gebruikt.
Niemand noemt een levensverzekering een luxe. Die wordt op dezelfde manier geprijsd, op dezelfde manier gekocht en keert uit onder dezelfde voorwaarden.
De echte barrière is meestal niet geld
Laat de gevallen hierboven even buiten beschouwing en er blijft een patroon over. De meeste mensen die dit afwijzen op basis van kosten kunnen het zich veroorloven door kleine herverdeling.
Ze weigeren om een andere reden. Of de waardepropositie spreekt hen niet aan, of de sociale vreemdheid weegt zwaarder dan de interesse.
Dat is een vraag overof dit iets voor je is, wat een eerlijk antwoord is met een nee.
Beide zijn volkomen legitiem. Geen van beide is een kostenprobleem.
Precies zijn wie dit argument aanspreekt, is belangrijk. Het is niet de persoon die helemaal geen marge heeft.
Het is de persoon die wel marge heeft, ervoor kiest niet te kijken en zich vastklampt aan de prijs omdat dat de meest respectabele reden lijkt.
Kosten is de meest sociaal aanvaardbare tegenwerping die er is, en dat is precies waarom je die bij jezelf het minst moet vertrouwen.
Dat is de stille functie van de alleen-voor-de-ultrarijken-fout. Het is makkelijker dan te vragen of je dit eigenlijk wel echt gelooft.
Als je gelooft dat de kans reëel is en je het wilt, is het vinden van 100 euro per maand meestal een oplosbaar probleem. Als je dat niet doet, voelt geen enkele prijs gerechtvaardigd.
De hindernis is geloof en prioriteit, ende vertraging die daaruit voortkomt kost meer dan de premie ooit zal doen.
Net als vroege auto’s, computers en vliegtuigen wordt de dure nieuwigheid van vandaag de normale zaak van morgen naarmate de achterliggende systemen opschalen.
Hoe meer mensen bewaring als een redelijke optie zien, hoe gewoner het voor iedereen daarna wordt.
Dat vereist niet dat je rijk bent. Het vereist dat je beslist wat je echt waardeert, en dan omer actie op te ondernemen terwijl je dat nog kunt.
Leden die het hebben gedaan beschrijven het meestal alsopluchting in plaats van triomf. De beslissing kost hen geen aandacht meer, en dat is op zich al iets waardevols.
TL;DR: Cryopreservatie is duur, maar niet beperkt tot de superrijken. Veel leden gebruiken levensverzekeringen, hoewel betaalbaarheid nog steeds afhangt van leeftijd, gezondheid, inkomen en locatie.
Meer lezen