Er is een vreemde asymmetrie in hoe we over de dood praten.
Iemand die het accepteert, wordt als wijs gezien. Iemand die meer leven wil, wordt gevraagd zich te verantwoorden.
Maar als het leven echt goed is, is de wens naar een nieuw hoofdstuk niet raar.
Het moeilijke deel is bepalen wat die wens ons mag laten geloven, uitgeven en proberen.
Zou je tien jaar extra gezond willen?
Stel dat medicijnen tien jaar extra gezondheid konden bieden.
Geen tien jaar in pijn. Tien jaar helder denken, vrij bewegen, van mensen houden en plannen maken.
De meeste bezwaren tegen ‘eeuwig leven’ worden ineens minder relevant.
De persoon heeft geen antwoord nodig over de eeuwigheid. Ze hebben een antwoord nodig op de vraag of een goed leven ook goed blijft als er meer van is.
Verleng het getal nu.
Op welk punt wordt extra gezond leven eigenlijk bezwaarlijk, en waarom precies daar?
De vraag onthult een verwarring tussen duur en toestand. Een lang slecht leven kan onwenselijk zijn. Dat maakt een lang goed leven niet onwenselijk.
Meer waardevol leven willen is niet hetzelfde als onsterfelijkheid eisen.
Onsterfelijkheid klinkt als een eindeloze straf zonder uitweg.
Bijna niemand kan die situatie beoordelen, omdat die te ver afstaat van elke keuze die medicijnen nu kunnen bieden.
Biostasis biedt iets kleins en veel minder zekers.
Het probeert een patiënt na wettelijke dood te behouden, zodat toekomstige medicijnen er misschien nog iets mee kunnen.
Er wordt geen eindeloos leven gegarandeerd. Geen extra jaar wordt gegarandeerd.
Een herleefde persoon zou later kunnen besluiten dat verdere behandeling niet meer in hun belang is. Nu de optie willen, betekent niet dat alle toekomstige keuzevrijheid wordt ingetrokken.
‘Ik zou meer waardevol leven willen’ is genoeg. Het hoeft geen theologie van eeuwig leven te worden.
Natuurlijk betekent niet goed
Dood is natuurlijk. Net als infectie, letsel en het geleidelijke verlies van zicht.
We grijpen in omdat natuurlijke processen niet met moreel gezag zijn uitgerust.
Dat bewijst nog niet dat elke ingreep nuttig is.
Een behandeling heeft nog steeds bewijs, toestemming en een prijs die het waard is. Cryopreservatie kampt met bijzonder grote hiaten in dat bewijs.
Maar 'dood is natuurlijk' kan het argumentatieve werk niet doen dat mensen ervan verwachten.
Het vertelt ons wat er meestal gebeurt.
Het vertelt ons niet of we een optie moeten behouden wanneer de gebruikelijke uitkomst technisch bespreekbaar wordt.
Dit laat een praktisch verschil zien tussen de beschikbare eindes.
Begraven en cremeren dienen menselijke doelen. Het bewaren van biologische informatie voor toekomstige medische reparatie is daar niet een van.
Cryopreservatie streeft juist dat andere doel na.
Of het genoeg relevante informatie behoudt, is onopgelost. Of toekomstige geneeskunde die informatie zou kunnen gebruiken, is ook onopgelost.
Toch verandert de keuze wat er beschikbaar blijft voor elke toekomstige poging.
Dat is optiewaarde.
Het is geen verborgen kans. Het is de waarde van het vermijden van een beslissing die later niet ongedaan kan worden gemaakt.
De fysische redenering achter die bewering is uitgewerkt inhet biostasis concept van dood.
Een kleine kans kan ertoe doen. Een verzonnen kans kan de beslissing niet informeren.
Mensen zeggen soms dat zelfs een één procent kans biostasis de moeite waard maakt.
Misschien wel.
Maar niemand heeft het recht om één procent in de vergelijking te stoppen.
Er bestaat geen dataset voor menselijke herleving. Verschillende vereiste technologieën zijn niet aangetoond, en eeuwenlange institutionele prestaties kunnen niet van tevoren worden gemeten.
Tomorrow.bio’sinformed-consent verklaring geeft daarom geen waarschijnlijkheid of tijdlijn.
Rekenen met onzekerheid blijft mogelijk. Het ziet er alleen minder netjes uit.
Je vraagt je af wat falen zou kosten, wat de poging nu kost, welke aannames het belangrijkst zijn en waar jouw beslissing zou veranderen.
Het bijbehorende artikel overeen kleine kans versus geen kans onderzoekt die weddenschap directer.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
Het interactieve hulpmiddel wordt geladen...
Zou de persoon die herleeft nog steeds jij zijn?
Een toekomstig lichaam zonder herinneringen, persoonlijkheid of eigen wil zou niet voldoen aan wat de meeste mensen onder overleven verstaan.
Het gewenste resultaat is niet stofwisseling.
Het is de voortzetting van een persoon.
Dat brengt het argument terug naar hersenpreservatie en persoonlijke identiteit. Welke structuren bevatten de relevante informatie? Hoeveel schade is te veel?
Die vragen zijn niet volledig beantwoord.
Ze zijn ook serieuzer dan het karikaturale beeld van wakker worden in een onveranderd lichaam in een glanzend toekomstig ziekenhuis.
De wetenschappelijke en filosofische lagen zijn gescheiden ingeheugen, identiteit en de hersenen.
Een toekomst kan technologisch prachtig en persoonlijk eenzaam zijn tegelijk.
Mensen dromen van ontdekkingen, langere gezondheid en onbekende werelden.
Ze zouden ook revalidatie, verdriet en afhankelijkheid moeten bedenken.
Vrienden kunnen weg zijn. Taal en cultuur kunnen veranderd zijn. De herleefde persoon kan niets bezitten en weinig begrijpen.
Een toekomstige samenleving die in staat is tot herstel zou nog steeds moeten zorgen voor re-integratie.
Dit maakt herleving niet onwenselijk. Het maakt 'een leven dat de moeite waard is om voort te zetten' deels een sociaal resultaat.
De vraag wordt pijnlijk concreet inwat als ik wakker word en alleen ben?
Jouw leven nu komt op de eerste plaats
Er is één laatste valkuil.
Iemand kan zo bezig zijn met een mogelijke toekomstige leven dat ze het leven dat ze nu hebben uitdunnen.
Financiering mag geen essentiële gezondheidszorg, familieplichten of elke bron van huidige vreugde verdringen.
Het plan mag ook geen constante aandacht vereisen.
Zodra geregeld, zou biostasis op de achtergrond moeten verdwijnen, zoals een goede verzekering. Herzie het wanneer omstandigheden veranderen, keer dan terug naar de mensen en projecten die het waardevol maakten om door te gaan.
Anders ondermijnt de inspanning zijn eigen uitgangspunt.
Dus de laatste vraag is niet of iedereen zou moeten doorgaan.
Er is geen universeel bevel om door te gaan.
Sommige levens bevatten lijden dat nog een jaar alleen maar zou verlengen. Sommige mensen zien sterfelijkheid als onderdeel van een compleet leven.
Maar voor iemand die nog wil denken, liefhebben, bouwen en verrast worden, hoeft de voorkeur voor meer leven geen grotere verdediging nodig te hebben.
Biostasis kan niet beloven die voorkeur in te lossen.
Het kan alleen vragen of het behouden van de mogelijkheid nu iets waard is.
Als je antwoord ja is, hoeft dat niet te betekenen dat je het einde van het leven meer vreest dan ieder ander.
Het kan simpelweg betekenen dat je nog niet klaar was.
TL;DR: Meer leven willen betekent niet onsterfelijkheid eisen. Het betekent geloven dat een leven dat je waardeert het waard is om voort te zetten als toekomstige geneeskunde dat ooit mogelijk maakt.
Meer lezen