Het eerlijkste antwoord op de meest gestelde vraag is meteen dit: we weten niet wanneer opwekking mogelijk zal zijn.
Wie een datum noemt, gokt of probeert je iets te verkopen. Dat is geen ontwijking, maar de enige verantwoorde mate van zekerheid. Dit artikel legt uit wat er wel te zeggen is.
Waarom een datum niet te geven is
Technologische voorspellingen hebben geen sterke reputatie, zeker niet bij dit soort vragen.
Voorspellingen werken nog het best bij één technologie die zich volgens een bekend patroon ontwikkelt. Ze mislukken vooral wanneer meerdere doorbraken nodig zijn die tegelijk moeten samenkomen.
In de jaren 1950 werd een vliegtuig met kernaandrijving gezien als een kwestie van tijd en technisch vernuft. Het is er nooit gekomen.
In de jaren 1970 werd voorspeld dat machine-intelligentie op het niveau van de mens binnen één generatie mogelijk zou zijn. Sindsdien is die voorspelling door opeenvolgende generaties herhaald.
Opwekking valt in de moeilijke categorie. Ze hangt af van meerdere onzekere technologieën, elk met een eigen onzeker tijdpad. Dat wordt uiteengezet in how we might achieve revival.
Onzekere tijdpaden met elkaar combineren levert geen betrouwbaardere schatting op. Het levert hooguit een schatting op die geen bruikbare nauwkeurigheid heeft.
Daar komt een tweede probleem bij. We kunnen niet meten hoe ver we zijn, omdat we niet weten hoeveel werk er uiteindelijk nodig is.
Zonder noemer kun je de voortgang niet meten. Een voorspelling wordt dan al snel niet meer dan een gevoel waaraan een getal is gekoppeld.
Dat geldt evengoed voor optimisme als voor pessimisme. Ook de stellige claim dat opwekking nooit mogelijk zal zijn, berust op hetzelfde gebrek aan een meetbare maatstaf.
Wat er eerst moet gebeuren
Een datum is niet te noemen, maar de voorwaarden zijn wel te benoemen. Dat brengt al structuur in het probleem.
Opwekking vereist technieken waarmee op moleculaire schaal ingrepen kunnen worden gedaan in al het geconserveerde weefsel. Die mogelijkheid wordt besproken in the nanotechnology bet.
Ook moet het hele lichaam kunnen worden opgewarmd zonder dat er ijsvorming optreedt. Dat nog onopgeloste probleem staat centraal in reversible cryopreservation.
Daarvoor is een veel dieper begrip nodig van de manier waarop het brein herinneringen en identiteit vastlegt dan we nu hebben.
De structuur waarop dit werk zich richt, is het connectoom: ruwweg honderd biljoen synaptische verbindingen. Juist die structuur moet bij vitrificatie intact blijven.
Alleen al het in kaart brengen en uitlezen van zo’n netwerk is een omvangrijk onderzoeksprogramma. Wat dat mogelijk zou kunnen opleveren, komt aan de orde in mind uploading.
Daarnaast zijn er voorwaarden die niet technisch van aard zijn. Iemand moet bereid zijn de procedure uit te voeren, en een rechtsstelsel moet het toestaan.
De juridische status van iemand die cryonisch wordt bewaard, is in de meeste rechtsstelsels nog onduidelijk. Dat wordt besproken in the legal status of an individual in cryostasis.
Ook de regelgeving is nog niet uitgekristalliseerd. De open vragen worden besproken in regulatory risks and legal grey zones.
Wat de geschiedenis suggereert, en waar je in plaats daarvan op moet letten
De tijd die ingrijpende technologieën nodig hebben om breed toepasbaar te worden, verschilt enorm. Juist die variatie is hier van belang.
De gemotoriseerde luchtvaart ontwikkelde zich in ongeveer twee decennia van de eerste vlucht tot commerciële luchtvaart, omdat het om een overzichtelijk technisch probleem binnen bekende natuurkundige grenzen ging.
Fusie-energie lijkt al zeventig jaar nog steeds dertig jaar verwijderd. Dezelfde zekerheid, een heel andere uitkomst.
De ontwikkeling van genetische technologie is misschien de best vergelijkbare casus. Tussen de ontdekking van de structuur van DNA in 1953 en precieze genbewerking rond 2012 ligt ongeveer zestig jaar.
Die vooruitgang berustte niet op één enkele doorbraak. Er was sprake van opeenvolgende vorderingen in tientallen deelgebieden, waarvan aanvankelijk vaak onduidelijk was waarvoor ze bruikbaar zouden worden.
Opwekking kan die weg volgen, of vastlopen. De geschiedenis biedt steun voor beide scenario’s. Welk scenario je aannemelijker vindt, is uiteindelijk een voorkeur, geen bewijs.
Let daarom liever op concrete aanwijzingen voor vooruitgang dan op voorspellingen over een tijdschema. Denk aan vooruitgang in moleculaire machines, beeldvorming van hersenweefsel met steeds hogere resolutie en het opwarmen van grotere weefselvolumes.
Ook vooruitgang in regeneratieve geneeskunde, veranderingen in wetgeving en maatschappelijke opvattingen over vergaande levensverlenging horen op die lijst.
Geen van die ontwikkelingen geeft een betrouwbare tijdsaanduiding. Samen kunnen ze laten zien of aan de voorwaarden steeds beter wordt voldaan. Een actueel overzicht staat in advancing the field en our research and development initiatives.
De mogelijkheid dat het nooit gebeurt
Een eerlijke bespreking moet ook rekening houden met het slechtste scenario. Opwekking kan ook voorgoed uitblijven.
Vooruitgang kan stokken. De beschaving kan ontwricht raken. De technische hindernissen kunnen eenvoudigweg hoger blijken dan iemand verwacht.
Dit is geen doemdenken, maar een realistische inschatting. Wie hierover een beslissing neemt, moet daarvan op de hoogte zijn.
Eén feit uit de natuurkunde maakt langdurig wachten in fysische zin minder problematisch. Bij −196 °C verlopen moleculaire processen zo traag dat chemisch verval vrijwel tot stilstand komt.
Een wachttijd van eeuwen voegt daardoor vrijwel geen extra schade toe. Bij voldoende lage temperaturen is tijd op zichzelf geen belangrijke bron van extra schade.
Wat er in de tussentijd kan misgaan, heeft minder met natuurkunde te maken dan met de organisatie. Opslag moet worden betaald en onderhouden door een organisatie die blijft bestaan.
Daarom behandelt building organisations meant to last organisatiecontinuïteit als een technisch vraagstuk. the failure case bespreekt dit risico expliciet.
De long-term storage facility vormt de fysieke basis voor langdurige opslag en is ontworpen om de omstandigheden tientallen jaren stabiel te houden.
Het risico dat opwekking lang op zich laat wachten en het organisatierisico zijn dus twee verschillende zaken. Alleen het organisatierisico is nu tot op zekere hoogte te beïnvloeden.
Baseer de beslissing niet op een voorspelde datum, want er is geen geloofwaardige datum waarop die beslissing kan steunen.
Baseer die beslissing op wat niet van de timing afhangt: bewaarde informatie houdt mogelijkheden open die vernietigde informatie definitief afsluit. Dat is de redenering achter why a 1% chance is infinitely better than 0.
Wat er in de tussentijd nodig is, is eenvoudig te omschrijven: zo goed mogelijk bewaren, de wetenschap vooruithelpen waar mogelijk en de organisatie stabiel genoeg houden om te blijven bestaan totdat opwekking mogelijk wordt.
Kort samengevat: Er is geen geloofwaardige datum waarop mensen na cryopreservatie kunnen worden opgewekt. Het kan eeuwen duren of nooit gebeuren, en de beslissing mag daarom niet afhangen van een voorspelde tijdlijn.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Meer lezen