Het is verleidelijk om deze vraag te beantwoorden door een bepaald type mens te noemen.
Futuristen. Wetenschappers. Mensen die bang zijn voor de dood. Mensen met genoeg geld om een vreemd idee te volgen.
Geen van die antwoorden is nog overtuigend zodra iemand daadwerkelijk moet beslissen.
Biostase is bedoeld voor iemand die een onzekere mogelijkheid onder ogen ziet, de huidige kosten kan overzien en er toch voor kiest die mogelijkheid niet uit te sluiten.
Wat beslis je eigenlijk?
Stel je twee mensen voor met dezelfde leeftijd, hetzelfde inkomen en dezelfde kennis van de wetenschap.
Beiden weten dat nog geen enkele gecryopreserveerde mens is opgewekt. Beiden weten dat de poging biologisch, institutioneel of technologisch kan mislukken.
De ene besluit dat een onmeetbare mogelijkheid het geld niet waard is. De andere besluit dat definitieve vernietiging erger is dan het openhouden van een onzekere optie.
Ze zijn het niet noodzakelijk oneens over een concreet feit.
Ze zijn het oneens over wat te doen wanneer de feiten ophouden voordat de beslissing dat doet.
Dat is de eigenlijke vraag. Niet of je “iemand van de cryonica” bent, maar hoe je omgaat met een waardevolle uitkomst waarvan de kans nog niet te berekenen is.
Voordat je die vraag beantwoordt, moet één misvatting uit de weg.
Dit moet met nadruk gezegd worden, want bijna elk slecht argument begint door dit punt over te slaan.
Biostase kan overleving niet garanderen. Het biedt hooguit een poging om voldoende fysieke structuur te behouden, zodat herstel in de toekomst misschien mogelijk is.
De procedure begint pas nadat de dood wettelijk is vastgesteld. Herstel en veilige opwekking bestaan vandaag nog niet.
Je koopt geen overleving. Je betaalt om te voorkomen dat een mogelijke route bewust wordt uitgesloten.
De verklaring over geïnformeerde toestemming van Tomorrow.bio stelt dat er momenteel geen kans of tijdpad voor opwekking kan worden gegeven.
Het gaat niet om een kleine kans, maar om een onbekende kans.
Dat onderscheid is belangrijk. Bij een gewoon risico kun je de kans doorgaans inschatten. Hier kan dat niet, omdat nog nooit iemand na cryopreservatie is hersteld.
Je kiest tussen een poging tot behoud en alternatieven die niet zijn bedoeld om dezelfde biologische informatie voor toekomstige geneeskunde te bewaren.
Juist dat verschil maakt deze keuze mogelijk. Het zegt niets over de waarde van die optie.
Optimisme is geen vereiste
Je hoeft niet te geloven dat opwekking waarschijnlijk is.
Iemand die nooit heeft stilgestaan bij mislukking is juist slecht voorbereid op deze beslissing.
De weg is lang. Tijdens ziekte, ischemie, perfusie, koeling en opslag moet voldoende informatie in het brein behouden blijven.
Daarna moeten mensen in de toekomst methoden voor herstel en opwarming ontwikkelen, bereid zijn die toe te passen en de patiënt weer een leven kunnen bieden dat de moeite waard is.
Elke schakel kan breken.
De wetenschappelijke problemen worden besproken in het artikel ‘Waarom opwekking nu niet mogelijk is’. De bredere bezwaren staan in het artikel ‘Argumenten tegen cryonica’.
Een scepticus kan beide teksten lezen en zich toch aanmelden. De redenering is niet: ‘Dit zal werken’, maar: ‘Mislukking is mogelijk, maar staat niet vast.’
Iemand anders kan dezelfde stukken lezen en afzien.
Ook dat is geen onredelijke keuze.
Voor die redenering zijn geen zuivere of verheven motieven nodig.
Mensen verdelen deze beslissing graag in angst en hoop, alsof het ene motief het andere zou besmetten.
Werkelijke motieven zijn rommeliger.
Je kunt angst voor het niet-bestaan hebben en toch het gewone leven liefhebben. Je kunt nieuwsgierig zijn naar toekomstige wetenschap en tegelijk sterk gehecht zijn aan mensen in het heden.
Je kunt de dood afkeuren zonder er elke dag mee bezig te zijn.
Emoties maken duidelijk wat er op het spel staat. Ze worden pas gevaarlijk als ze gebruikt worden om kosten, onzekerheid of gevolgen voor anderen te verhullen.
Dat onderscheid wordt verder uitgewerkt in het artikel ‘Gedreven door angst, getrokken door hoop’.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Zonder de sciencefiction
Haal de vliegende auto's, de onsterfelijkheid en de belofte van weerzien weg.
Wat blijft er over?
Iemand zou in de toekomst, na uitgebreid herstel, revalidatie en aanpassing, weer bij bewustzijn kunnen komen. Het lichaam kan veranderd zijn. Sommige herinneringen of vaardigheden kunnen ontbreken.
Taal, beroep en juridische status sluiten mogelijk niet meer aan bij de wereld om die persoon heen.
Mensen van wie je houdt kunnen er niet meer zijn.
Zou verder leven nog waardevol zijn als dat moeilijker blijkt dan je je kunt voorstellen?
Er is geen universeel antwoord. Maar deze versie van de vraag is nuttiger dan de vraag of je “voor altijd wilt leven.”
Het probleem van continuïteit komt aan de orde in geheugen, identiteit en het brein. De sociale kant staat in wat als ik alleen wakker word?
Betrek daarna ook het heden weer bij de beslissing.
De toekomstige optie heeft vandaag een prijs.
Er zijn lidmaatschapskosten, eisen aan de financiering, papierwerk en gesprekken die ongemakkelijk kunnen zijn.
Dat geld zou ook kunnen worden besteed aan kinderen, zorg, reizen, goede doelen of een ruimer pensioen.
Een plan dat je toekomst moet beschermen, mag je heden niet verarmen.
Voor de een maakt een verzekering de kosten overzichtelijk. Voor de ander wordt diezelfde regeling door leeftijd of gezondheid duur.
Een goede vergelijking is gebaseerd op je werkelijke kosten, niet op het goedkoopste voorbeeld op een prijspagina.
Het plan mag bovendien niet zo veel van je huidige leven vragen dat het zijn doel voorbijschiet.
Een goede regeling vraagt na afronding nauwelijks nog aandacht. De financiering blijft geldig, de documenten blijven toegankelijk, en je gaat weer verder met leven.
Sommige mensen kunnen beter nee zeggen
Dit is geen beleefd voorbehoud dat achteraf aan het verkoopargument is toegevoegd. Het volgt uit het argument zelf.
Als de kosten je huidige verplichtingen in het gedrang brengen, kan nee zeggen verstandig zijn.
Als je denkt dat bewaarde breinstructuur jou niet zou bewaren, heeft het beoogde voordeel weinig waarde.
Als onzekerheid naar jouw oordeel de doorslag geeft, is afzien een consequente keuze.
Religieuze overtuigingen, familieverplichtingen of een andere kijk op een goede dood kunnen het antwoord ook veranderen.
Een aanbieder moet de keuze uitleggen zonder een afwijzing af te doen als een gebrek aan moed of verbeeldingskracht.
Daarom blijft dit een wezenlijk persoonlijke beslissing.
Voor wie is biostase dan bedoeld?
Voor mensen die de futuristische aankleding buiten beschouwing laten en hebben gelezen hoe het mis kan gaan.
Die persoon begrijpt dat de kans niet te berekenen is, dat de keten op verschillende punten kan falen en dat de kosten nu worden betaald.
Die persoon heeft ook iets over zichzelf opgemerkt.
Als een toekomstig leven voldoende herinneringen, vermogen om zelfstandig te handelen en ruimte voor nieuwe relaties zou bieden, zou diegene dat willen.
Hoewel niemand kan zeggen of zo’n toekomst haalbaar is, sluit die persoon die mogelijkheid liever niet definitief uit.
Dat is alles. Geen bijzonder karakter. Geen verplicht optimisme. Geen garantie.
Het gaat alleen om een voorkeur die eerlijk is onderzocht en vervolgens tot een beslissing leidt.
Kort samengevat: Biostase is bedoeld voor mensen die begrijpen dat opwekking misschien nooit mogelijk wordt, maar die het toch de kosten en moeite waard vinden om die mogelijkheid open te houden.
Meer lezen