Een pagina schrijven met de titel “De oprichters” over een bedrijf dat ik zelf heb opgericht, voelt een beetje ongemakkelijk.
Oprichtersverhalen kunnen razendsnel mythologie worden. Twee mensen krijgen een idee, overwinnen onmogelijke tegenslagen en bouwen zogenaamd alles met hun blote handen.
Zo is het bij Tomorrow.bio niet gegaan.
Emil Kendziorra en ik richtten het bedrijf in januari 2020 op in Berlijn. We leiden het nog steeds, Emil als CEO en ik als COO.
We namen veel van de vroege beslissingen zelf. Maar we waren vanaf het begin ook afhankelijk van artsen, ingenieurs, perfusionisten, onderzoekers, operationeel personeel en mensen die bereid waren een ongewoon idee te steunen.
Oprichters zijn belangrijk, zeker in een jong bedrijf. Bij een jong bedrijf bepalen hun motieven wat er wordt gebouwd, wat wordt genegeerd en wat er gebeurt wanneer geld of tijd schaars wordt.
Maar bij cryopreservatie is nog een ander punt belangrijker.
Als Tomorrow.bio voor altijd afhankelijk blijft van Emil en mij, hebben we het slecht opgebouwd.
Twee wegen naar hetzelfde bedrijf
Emil en ik zijn langs verschillende wegen bij dit werk terechtgekomen.
Emil studeerde geneeskunde, behaalde zijn diploma summa cum laude aan de universiteit van Göttingen en werkte enkele jaren in het kankeronderzoek.
Hij wilde bijdragen aan onderzoek naar levensverlenging. Het frustreerde hem dat dit onderzoek nog zo weinig opleverde voor mensen die nu leven.
Daarna werd hij ondernemer, richtte hij twee bedrijven op en verkocht die. Uiteindelijk kwam hij via een andere invalshoek weer uit bij hetzelfde vraagstuk: biostase.
Zijn vroege publieke voornemen was behoorlijk duidelijk. Hij wilde de komende twintig jaar minstens wijden aan de opbouw van een professioneel en schaalbaar vakgebied waarin onderzoek, uitvoering, communicatie en langetermijnbestuur samenkomen.
Hij beschrijft die redenering zelf in een verslag over die beslissing.
Mijn weg was minder medisch en meer operationeel.
Ik studeerde civiele techniek en industriële techniek in Brazilië, begon als planningsingenieur, werkte vervolgens bij technologiebedrijven en richtte later samen met anderen twee digitale bedrijven op.
Ik wist hoe je teams opbouwt, budgetten beheert en een plan omzet in iets dat elke dag werkt. Ik wist ook dat ik niet de rest van mijn leven wilde besteden aan het bouwen van nog een gewoon bedrijf.
Mijn reden om mee te doen was eenvoudiger dan welke businesscase ook. Ik houd van leven.
Ik wilde werken aan iets dat mensen een kans zou geven op meer leven. Geen zekerheid. Geen onsterfelijkheid. Een kans die het gebruikelijke alternatief helemaal niet biedt.
De huidige biografieën en functies staan op de teampagina van Tomorrow.bio. Ze leggen uit waar we begonnen zijn. Maar ze vertellen niet het hele verhaal van wat het bedrijf inmiddels is geworden.
Waarom de combinatie werkte
Cryopreservatie neemt een vreemde plaats in. Het is deels geneeskunde, deels techniek, deels noodlogistiek en deels het opbouwen van een instelling.
Een uitstekend wetenschappelijk protocol is waardeloos als niemand het om drie uur 's nachts in een ander land kan uitvoeren, nadat het ontslag uit het ziekenhuis langer heeft geduurd dan verwacht.
Snel handelen heeft evenmin zin als de medische beslissingen onvoldoende onderbouwd zijn of de metingen niet aantonen dat de procedure volgens plan is uitgevoerd.
Emil richtte zich van nature op de medische en wetenschappelijke kant en op de opbouw van het vakgebied. Ik richtte me van nature op de uitvoering, financiën, groei en de systemen die nodig zijn om de dienstverlening betrouwbaar te herhalen.
Dat betekent niet dat we ieder in ons eigen hokje leefden.
We gingen daarover voortdurend met elkaar in discussie. Dat moeten goede oprichters ook doen.
Bouwen we nu iets sneller, of wachten we op de technisch betere versie? Investeren we in nog een apparaat, nog een team of nog een onderzoeksproject?
Voor die keuzes bestaat geen handleiding. In het begin zijn er zelfs onvoldoende gegevens om elke beslissing met een gerust hart te nemen.
Juist dan blijken de motieven van oprichters het duidelijkst. Als een rekenblad geen uitsluitsel geeft, waar geven de oprichters dan werkelijk om?
Ons antwoord is steeds hetzelfde gebleven: eerst de kwaliteit van de preservatie, gevolgd door de infrastructuur die nodig is om die kwaliteit voor meer mensen bereikbaar te maken.
Die prioriteit blijkt nog steeds uit de voor 2026 gepubliceerde prioriteiten van de oprichters, waaronder CT-evaluatie, elektronenmicroscopie en nieuw onderzoek naar perfusie en opslag.
Die prioriteit blijkt ook uit het onderzoeksprogramma en uit technische projecten die van plannen hebben geleid tot werkende apparatuur.
Persoonlijke gesprekken met een kleine groep leden leverden nog een nuttige les op. Mensen vormen zich vaak eerst een oordeel over de mensen achter een organisatie.
Voor sommigen werd het bedrijf tastbaarder door een direct gesprek met het team. Anderen wilden de faciliteit zien, de lokale werkwijze begrijpen of duidelijker bewijs zien van wat er werd opgebouwd.
Dat is begrijpelijk. Vertrouwen begint vaak met persoonlijk contact.
Maar daar mag het niet bij blijven.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Oprichters moeten grenzen aan zichzelf stellen
Een van de belangrijkste beslissingen van de oprichters van Tomorrow.bio was om niet alle verantwoordelijkheid bij één commercieel bedrijf onder te brengen.
Tomorrow Biostasis GmbH voert cryopreservaties uit, houdt responsteams paraat en staat leden bij. Het bedrijf moet groeien, aannemen, investeren en snel bewegen.
Langetermijnzorg voor patiënten vraagt om iets anders. Daarvoor zijn stabiliteit, afgeschermd vermogen en een juridische doelstelling nodig die niet verandert met de prioriteiten van een commerciële onderneming.
Daarom bestaat het Tomorrow.bio-ecosysteem uit drie organisaties.
De Patient Care Foundation behartigt de belangen van patiënten en treedt op als wettelijke vertegenwoordiger voor hun lichaam en vermogen.
De European Biostasis Foundation is eigenaar en beheerder van de Zwitserse faciliteit, biedt langetermijnzorg en verricht onderzoek.
De precieze verantwoordelijkheden zijn gepubliceerd op onze pagina over de partnerorganisaties.
Deze structuur is niet pas ingevoerd nadat het bedrijf succesvol was geworden. EBF bestond al sinds 2019, nog voordat Tomorrow.bio in januari 2020 werd opgericht.
Die volgorde is veelzeggend.
In het begin hebben oprichters de meeste vrijheid om de controle in eigen hand te houden. Kiezen voor afzonderlijke instellingen betekent aanvaarden dat de missie ooit groter moet worden dan de oprichters.
Geen juridische structuur sluit elk risico uit. Mensen moeten de organisaties nog altijd goed beheren en financieren, de faciliteit onderhouden en leiders vervangen wanneer dat nodig is.
Maar de structuur bepaalt wel wat een toekomstige leider kan doen. Ze scheidt groei van patiëntenzorg en plaatst langetermijnverplichtingen buiten de reguliere bedrijfsbalans.
Dat is het praktische verschil tussen zeggen “vertrouw ons” en een controleerbare basis voor vertrouwen creëren.
Wat de oprichters moet overleven
Emil en ik zien dit allebei als ons levenswerk. Dat zeg ik niet lichtvaardig.
Dat is belangrijk, want er komen moeilijke jaren aan. Elke serieuze organisatie maakt zulke jaren mee, zeker als zij een technologie probeert te verbeteren waarvan de ontwikkeling decennia kan vergen.
Persoonlijke toewijding helpt een jong bedrijf die jaren door te komen.
Toch vertrouwen leden niet uitsluitend op onze persoonlijke toewijding. Leden moeten kunnen vertrouwen op een bedrijf, stichtingen, een faciliteit en normen die veranderingen in het leiderschap kunnen doorstaan.
De echte taak van een oprichter is daarom paradoxaal.
We moeten ons voor de missie inzetten alsof niemand anders dat ooit zal doen. Daarna moeten we de organisatie zo opbouwen dat zij niet meer persoonlijk van ons afhankelijk is.
Dat betekent mensen aannemen die ons uitdagen, procedures documenteren, casussen publiceren, de kwaliteit van de cryopreservatie meten en een bestuursstructuur inrichten die zonder toestemming van een oprichter kan functioneren.
Het betekent ook een cultuur opbouwen die zo duidelijk is dat toekomstige leiders de organisatie kunnen aanpassen zonder uit het oog te verliezen waarom zij bestaat.
Organisaties die bedoeld zijn om te blijven bestaan, kunnen niet elke gewoonte van hun eerste generatie behouden. Ze moeten de missie behouden terwijl ze de methode verbeteren.
Dus ja, kijk naar de oprichters.
Vraag waarom we voor dit werk kozen, wat we deden toen er nog weinig aandacht voor was en of onze vaardigheden toereikend zijn voor het probleem dat voor ons ligt.
Kijk dan verder dan ons.
Kijk naar het team, de gepubliceerde onderbouwing, de juridische structuur en de faciliteit. Vraag je af wat er zou gebeuren als het bedrijf dat de werkzaamheden uitvoert failliet zou gaan of als beide oprichters morgen zouden vertrekken.
Als die vragen goede antwoorden hebben, hebben de oprichters iets nuttigs gedaan.
Als Tomorrow.bio zijn beloftes alleen kan nakomen zolang Emil en ik aanwezig zijn, dan helpen onze biografieën niemand.
Ons doel is het tegenovergestelde: een organisatie die door haar oprichters is gevormd, maar hen kan overleven.
TL;DR: Emil Kendziorra en Fernando Azevedo Pinheiro richtten Tomorrow.bio op en vulden elkaar aan met medische, wetenschappelijke, technische en operationele ervaring. Hun toewijding is nu belangrijk, maar hun belangrijkste taak is het opbouwen van een team en een structuur die leden kunnen blijven ondersteunen zodra de oprichters niet langer aan het hoofd staan.
Verder lezen