De meeste artikelen in deze Codex pleiten voor cryonica. Dit artikel gaat over die grenzen, want het is niet eerlijk om te doen alsof de procedure in elke situatie werkt. Cryonica heeft een minimum aan biologische integriteit nodig om nog enige betekenis te hebben. In theorie kan iedereen zich aanmelden; in de praktijk zijn er situaties waarin bewaring niet mogelijk is, of zo slecht zou uitvallen dat de naam niet meer past.
Te veel tijd sinds het overlijden
Dit is de grootste beperking. Bewaring moet beginnen terwijl de structuur van de hersenen nog grotendeels intact is, en die structuur begint af te breken zodra de bloedsomloop stopt. Het standbyteam voert dezelfde race tegen verval. Het standbyteam probeert deze te winnen. Na enkele uren op kamertemperatuur stapelt de schade zich op; na enkele dagen is ze onomkeerbaar, en dan gaat ook de informatie verloren die de bewaring de moeite waard maakte. Bij een lichaam dat na het overlijden te lang warm is gebleven, is de schade aan de hersenen niet meer terug te draaien.
Fysieke vernietiging van de hersenen
Cryonica kan bepaalde vormen van schade opvangen, maar niet het verlies van de hersenstructuur die behouden moet blijven. Zwaar trauma, ernstig hersenletsel, langdurige blootstelling aan vuur of vergevorderde ontbinding kunnen die structuur rechtstreeks vernietigen. Kou kan niet bewaren wat al verloren is gegaan. Bewaring kan schade elders in het lichaam beter verdragen dan schade aan de hersenen, omdat de hersenen de informatie bevatten die iemands identiteit draagt.
Al begraven of gecremeerd
Crematie is definitief: het lichaam wordt tot as verbrand en er blijft niets over om te bewaren. Bij begraving verloopt het verval trager, maar microbiële activiteit, vocht en tijd breken het weefsel snel af. Ook een opgraving kort na de begrafenis levert geen hersenstructuur op die nog geschikt is voor bewaring. Zodra een van beide heeft plaatsgevonden, is cryonica gewoon geen optie meer. Een volledige autopsie vormt om een andere reden een belemmering. De hersenen worden verwijderd en in secties gesneden, terwijl grote bloedvaten worden doorgesneden. Daardoor blijft er geen intact vaatstelsel over om cryoprotectant doorheen te perfunderen. Weefsel dat zonder cryoprotectant wordt gekoeld, vormt ijs in plaats van te vitrificeren.
Wat je kunt voorkomen: gebrekkige voorbereiding
De bovenstaande grenzen worden vooral door natuurkundige processen bepaald. Deze beperking is logistiek van aard en daarop kun je zelf invloed uitoefenen. Gebrekkige voorbereiding leidt vaker tot mislukte bewaarpogingen dan dramatische ongevallen. De kwaliteit van de bewaring hangt af van de snelheid waarmee het team bij je kan zijn. Die snelheid hangt weer af van afspraken die ruim vóór het overlijden zijn gemaakt.
- Financiering geregeld. Een vaste financieringsmethode zorgt ervoor dat de procedure meteen kan starten, zonder vertraging door financiering.
- Papierwerk in orde. Juridische en medische documenten die vooraf zijn ingevuld stellen het team in staat om te handelen zodra de dood is vastgesteld.
- Mensen op de hoogte. Familie, zorgverleners en naasten die je wensen kennen en weten wie ze moeten bellen, kunnen het verschil maken tussen een tijdige melding en een gemiste kans.
- Zichtbare identificatie. Een medische alarmarmband of halsketting maakt hulpverleners meteen duidelijk wat je wensen zijn, zonder dat zij eerst naar die informatie hoeven te zoeken.
Als deze zaken niet in orde zijn, kan een bewaring die fysiek mogelijk was toch mislukken, om redenen die niets met biologie te maken hadden.
TL;DR: Cryopreservatie kan onmogelijk zijn na crematie, begraving, vergevorderde ontbinding of zware schade aan de hersenen. Vooraf gemaakte afspraken kunnen juridische en praktische vertragingen beperken die de procedure anders zouden kunnen verhinderen.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Verder lezen